خاوران

خاوران ، سند صحنه ی جنایت است ؛ باید دست نخورده باقی بماند

حرف تازه ای نیست . طرح بهم ریختن صحنه ی جنایت و تخریب شکل کنونی خاورن راکه رژیم از مدتها پیش در سر داشت و به خاطر اعتراض خانواده ها ی زندانیان سیاسی ، فریبکارانه وانمود می کرد که از انجام آن منصرف شده است را اینک می خواهد به اجرا در اورد . این شل و سفت کردن ، سیاست همیشگی رژیم فاشیستی ایران بوده است و آنرا در عرصه های بسیاری از جمله خاوران می توان دید . هرگاه که اعتراضی بوده و نمی توانسته ویا به صلاحش نبوده انرا سرکوب کند عقب نشینی کرده و در فرصتی دیگر بازبه سراغ موضوع مورد اعتراض رفته است .

خاوران یکی از اسناد و صحنه های جنایت رژیم اسلامی است ، باید به همین شکل باقی بماند . از سوی دیگر این قطعه زمین در بر دارنده ی پیکر انسانهایی است که با این رژیم مبارزه کردند وسر در راه آرمانهای خود دادند . از این زاویه نگاه هم خاوران سندی از مبارزات مردم ایران با رژیم جمهوری اسلامی است که باید حفظ شود . اگر هم تغییراتی ( نظیر بنای یادبود ) ضرورت داشته باشد باید زیر نظر مادران ، خانواد ه ها ی ساکنان اجباری آن و مردم مبارز ایران انجام گیرد .

دلیل این که رژیم اصرار دارد خاوران را با عنوان فریبکارانه ی « ساماندهی » تخریب کند ، روشن است . هر جنایتکاری می کوشد اثرو یا آثار جنایت خود را محو کند . بسیاری از کسانی که در کشتار زندانیان سیاسی در سالهای 60 و 67 ، دست داشتند ، همچنان درگوشه و کنار قدرت حضوری شوم دارند وبه سند جنایت بودن خاورانها ونیزبه پتانسیل مبارزاتی آنها آگاهی دارند.

مصطفی پورمحمدی وزیر کشور ، به عنوان عضو کمیسیون مرگ ، در قتل عام زندانیان سیاسی ( تابستان 67 ) دستش به خون چند هزار انسان مبارز آلوده است ؟

شروع به تخریب قطعه ی 33 بهشت زهرا که بسیاری از مبارزان زمان شاه و کشته شده در همان دوره در آن به خاک سپرده شده اند را نیز در رابطه با همین پتانسل مبارزاتی داشتن ان می توان دید .

تخریب خاوران ، از زاویه دیگری نیز جنایتی تازه است . در صورت تخریب خاوران ، ضربه ی بزرگ دیگری بر روحیه ی مادرانی که طی 17 سال به گوشه ای از آن خاک دلبسته اند و آنرا گور فرضی عزیزانشان دانسته اند وارد می شود. کانون خاوران ازهمه ی سازمانهای مبارز، نهادهای مدافع حقوق بشر و مردم مبارز ایران می خواهد به هر طریقی که می توانند نسبت به این جنایت اعتزاض کنند

کانون خاوران